Περί τρομοκρατίας και κοινωνικής ψυχολογίας.

Αυτές τις ημέρες μετά την “επίθεση” στον Παπαδήμο, όλο το πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα βρίσκεται σε παράκρουση.
Είναι προφανές ότι ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας δεν καταδικάζει την επίθεση. Αυτό δεν συμβαίνει όμως επειδή ταυτίζεται με τα άπλυτα κωλόπαιδα των πυρήνων, ούτε επειδή ξαφνικά έγινε αιμοχαρής και θέλει αίμα στην αρένα.
Για να το κουβεντιάσουμε σοβαρά το θέμα, πρέπει πρώτα να ορίσουμε την έννοια της λέξης… Τρομοκράτης είναι κάποιος που προκαλεί τρόμο. Το θέμα φυσικά είναι σε ποιον τον προκαλεί. Ο μέσος πολίτης δεν αισθάνεται ότι απειλείται από την εγχώρια πολιτική τρομοκρατία και άρα δεν την αναγνωρίζει σαν τέτοια.
Παλιά όταν ο σύριζα ήταν 3% θυμάμαι ότι δεν υπήρχε τρομοκρατία, κοινωνικοί αγωνιστές ήταν όλοι και μάλιστα έτρεχαν και για μάρτυρες στις δίκες τους. Τώρα που φοβούνται για τους δικούς τους κώλους όμως κατάλαβαν ότι η βία πρέπει να καταδικάζεται απ όπου και αν προέρχεται…
Τρομοκρατία είναι η τζιχάντ… Προκαλεί τρόμο μια πολύνεκρη επίθεση, οι στρακαστρούκες κατά των πολιτικών όμως δεν θα το έλεγα. Κάθε άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά, αποτελεί εν δυνάμει στόχο. Αν δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του, πάει να πει ότι δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε εμένα και άρα δεν κάνει γι αυτή την δουλειά.
Από κει και πέρα ο μέσος πολίτης τρομοκρατείται για εκατοντάδες λόγους και δεν τον καταλαβαίνει κανένας, γιατί να αισθανθεί ο ίδιος τον τρόμο των πολιτικών; Η πολιτεία είναι απούσα όταν ο γονιός τρέμει επειδή το παιδί του άργησε μια ώρα, είναι απούσα όταν η γριά κάνει 30 προσευχές για να πάει στο ATM να πάρει την σύνταξη, είναι αδιάφορη όταν ο άλλος από τον τρόμο του κοιμάται τριπλοκλειδαμπαρωμένος και με την καραμπίνα στο προσκέφαλο.
Αυτό που νομιμοποιεί τον τρομοκράτη στα μάτια του κοινού δεν είναι ο πολίτης που λέει την άποψη του πολλές φορές αστειευόμενος, είναι το γεγονός ότι η ίδια η πολιτεία φέρεται σαν τρομοκράτης. Όταν όλη μέρα σε τρομοκρατούν λέγοντας σου ότι θα καταστραφείς, ότι θα χάσεις το σπίτι σου, όταν οι πολιτικές που εφαρμόζονται σε γεμίζουν με τρόμο για το μέλλον των παιδιών σου, όταν ο θάνατος σου θεωρείται παράπλευρη απώλεια, τότε είναι απόλυτα λογικό να επιθυμείς την τιμωρία τους.
Όταν η τιμωρία τους είναι αδύνατη επειδή η ίδιοι έχουν νομοθετήσει για να είναι στο απυρόβλητο. Όταν έχουν φτάσει την χώρα στ

ην κατάσταση που βρίσκεται και δεν λογοδοτεί κανένας. Όταν οι μόνοι νόμοι που δεν αλλάζουν σε αυτή την χώρα είναι αυτοί της παραγραφής, ο περί ευθύνης υπουργών και η βουλευτική ασυλία, είναι φυσικό να βλέπεις τα κωλόπαιδα σαν τη νέμεση που ποτέ δεν έρχεται.
Πάμε τώρα και στην προτροπή σε βία.. Προτροπή σε βία είναι η “αποσυμφόρηση των φυλακών”, οι άδειες, οι ποινές χάδι, ο ευνουχισμός της αστυνομίας και το γεγονός ότι η ασυδοσία εκλαμβάνεται σαν δημοκρατικό δικαίωμα.
Προτροπή σε βία είναι το μαζί τα φάγαμε, είναι η κλοπή της ιδιωτικής περιουσίας για κρατικές δαπάνες, είναι η κατάσταση που επικρατεί στις γειτονιές, είναι τα συσσίτια στα σχολεία, είναι η κάρτα σίτισης, είναι οι λαθρομετανάστες…

Είναι ο φιλελευθερισμός ηλίθιε!

Μυρίζουμε τον φόβο σας ρε σκουλήκια και δεν μας χαλάει καθόλου αυτό. Μπορεί να μην είναι πολιτικά ορθό αλλά είναι η αλήθεια και το ξέρετε…
Αν δεν σας αρέσει αεροπλανάκι και πούλο να ξεβρομίσει ο τόπος
X.M

Comments

comments

Check Also

Μεταπολιτευτική δικτατορία

Προτού αναλύσουμε το θέμα “χούντα” είναι καλό να αναλύσουμε το τι είναι τελικά αυτό που …

Ξενοφοβία και ρατσισμός ένα καινούριο παραμύθι

Ζούμε τον υπέρτατο παραλογισμό, είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο χειραγωγήσιμες είναι οι ανθρώπινες συνειδήσεις. Με …